On 27 Iyar 5695 a year passed since the death of our unforgettable comrade Gershon Vinik, may his memory be blessed, and on that same day a gravestone was erected on his grave. May his memory be blessed! The mourners: the committee and the Zionist Labour Party "Hitachdut" in Pruzhany.
Memorial for Gershon Vinik
First in the paper 28 Iyar 5695 ·
The date as printed
כ"ז אייר התרצ"ה
The people
- Person remembered Gershon Vinik
גרשון וויניק
In the paper
4 pieces in 1 issue
28 Iyar 5695
primary announcement
As printed, in Yiddish„ ביום כ"ז אייר התרצ"ה נמלאה שנה אחרי מות חברנו הבלתי נשכח גרשון ויניק "י ובאותו היום הוקמה מצבה על קברו. יהא זכרו ברוך! השרוים בצער: הועד ומפלגת העבודה הציונית „התאחדות" בפרוז'נה.
In English · Read by machineOur title · written by computerFirst anniversary of the death of Gershon Vinik
Death notice · Death announcementprimary announcement
Read the whole piece, as printed and in English
As printed, in Yiddishאַ יאָר איז אריבּער... (צום ערשטן יארצייט פון ח' גרשון) ער איז אוועק פון אונז אזוי שטיל און באשיידן, גלייך ווי דער גאנצער לעבנס־וועג זיינער איז אריבער פאר דער אויסערלעכער וועלט רויק, געלאסן און כמעט ווי אין שאטן. מיד וועלכע זענען געוווינט געווען צו זען דעם שטענדיק־מונטערן גרשון מיטן ליבהארציקן שמייכל אויף די ליפן, האבן קוים געקאנט גלויבן, ווען ס'האט אונז אין יענעם בייזן זו־ ניקן פרימארגן די שרעקלעכע ידיעה געטראפן. עס האט געקלונגען ווי א בייזער חלום — ס'איז אבער געווען די גרויזאמסטע ווירקלעכקייט... ס'איז פון דער ערשטער מינוט קלאר געווען: גרשון איז ניט פארלארן געגאנגעי בלויז פאר זיינע נאענסטע און קרובים — די אבירה האט ביז צו די טיפענישן אנגערירט דער גאנצער נאציאנאל־ציוניסטישער מחנה אין שטאט און באזונדערס די, וואס האבן צוזאמען מיט איםגעטראגןדילאסט פון דערטאג־טעגלעכער גראערגעזעלשאפטלעכערארבעט. צופיל קענטיק איז געווען זיין חלק און אנטייל אין דעם אלעם וואס מיר האבן מיט שווערער מי געשאפן, פאר וואס ס'איז אויסגעקומען צו פירן אן עקשנותדיקן קאמף, כדי מיר זאלן באלד ניט דערפילן דעם שווערן פארלוסט. ער איז געווען דער מענטש פון ממשותדיקן טאט, וואס פארליידט ניט די פוסטע פאזע און איבעריקע דבורים. פיל מיט ציוניסטישער פאראנטווארט־ לעכקייט, דיסציפלינירט און געוויסנהאפט ביז צום קלענסטן פרט. ווייט פון כבוד־זוכעריי, קיינמאל ניט געלאזט זיך מיטרייסן פון קיין שום פערזענלעכע ליידנשאפטן, ווען ס'האט זיך געהאנדלט וועגן אן אלגעמיינער זאך, ארבעטסזאם און שטענדיק גרייט צו דערפילן זיין חוב, ויי שווער ער זאל ניט זיין — האט ער מיט זיין אוועקגיין איבערגעלאזט אין אונזער ציוניסטישער משפחה א חלל — וואס לאזט זיך ניט פארפילן! קיין אינטימע באציונגען האבן כמעט קיינעם פון אובז מיט אים ניט געבונדן. פשוט קיין צייט געווען דערצו. ס'האט זיך אבער געפילט אין אים דער איידעלער מענטש, א טאקטפולע נאטור מיט פיל פארשטענדעניש פאר יענעמס חסרונות עס איז פאר קיינעם קיין סוד ניט געווען דער שווערער לעבנס־ געראנגל פאר קיום, וואס איז אים אויסגעקומען צו פירן די לעצטע יארן פון זיין יונגן לעבן. ער האט זיך אבער פאר קיינעם קיינמאל ניט געקלאגט. טיף אין הארצן האט ער געטראגן זיינע זארגן און טרויער — פאר די נאענסטע חברים אפילו איז ער שטענדיק געווען דער אייביק־מונטערער און גוטהארצי־ קער גרשון. א יאר איז פאריבער און ווען עס יואקסט אויס אין אונזער פארשטעלונג דאס געשטאלט פון אומפארגעסלעכן גרשון רייסט זיך מיט דער זעלבער קראפט ארויס פון די צענויפגעפרעס־ טע ליפן יענער וויי־געשריי ווי אין דעם בייז־ צעשטראלטן פרימארגן — צו איז עס שוין אזוי באשערט, אז די בעסטע צווישן אונז זאלן אזוי פלוצים און גרויזאם ארויסגעריסן ווערן פון אונזערע רייען? ג—ד.
In English · Read by machine; parts checked by an AI assistantA year has passed...
(On the first yahrzeit of our comrade Gershon)
He left us so quietly and modestly, just as his whole life's path had passed before the outside world calmly, composedly and almost as if in shadow. We, who were used to seeing the ever-cheerful Gershon with the warm-hearted smile on his lips, could hardly believe it when, on that cruel sunny morning, the terrible news struck us. It sounded like a bad dream — but it was the cruellest reality...
It was clear from the first minute: Gershon was lost not only to those closest to him and his relatives — the loss touched to the depths the whole national-Zionist camp in town, and especially those who together with him carried the burden of the day-to-day grey communal work. His share and part in all that we created with hard effort, for which it was necessary to wage a stubborn struggle, was too evident for us not to feel the heavy loss immediately. He was the man of substantial deed, who cannot bear the empty pose and superfluous words. Full of Zionist responsibility, disciplined and conscientious down to the smallest detail. Far from seeking honour, never letting himself be carried away by any personal passions when a common cause was at stake, hard-working and always ready to fulfil his duty, however hard it might be — with his departure he left in our Zionist family a void that cannot be filled!
No intimate relations bound almost any of us to him. There was simply no time for it. But one felt in him the refined person, a tactful nature with much understanding for others' shortcomings. It was no secret to anyone what a hard struggle for existence he had to wage in the last years of his young life. But he never complained to anyone. Deep in his heart he carried his worries and sorrow — even to his closest comrades he was always the ever-cheerful and good-hearted Gershon.
A year has passed, and when the figure of the unforgettable Gershon rises in our imagination, there bursts with the same force from our pressed lips that cry of pain as on that cruelly radiant morning — is it then so fated that the best among us should be so suddenly and cruelly torn from our ranks?
G—D.
Our title · written by computerA year has passed...
Article · Opinionprimary announcement
As printed, in Yiddishאיכה... (על קברו של ח' גרשון ויניק ז"ל) אילן נאה זה — איכה נגדע באבו? חי, רענן ומלא־עלומים — איכה נפסק לבו? הלב הטוב הנשקף באור עיניו ומתק השפתים המעודד לכל חלכה. איכה כבו פתאום, איכה?... עוד אתמול התהלכת כאת וכרע, מיצר בכל צער, מהיר לישע ומפעפע, זריז, חביב, נאמן, ישר, מסור, צנוע, איכה בליל־זועה ופתאום לבך קרוע? ואיכה נפסק החלום הגא ורם על עם־עובד „עס אדם" ויצירת שתוף להויה בחיק אדמתנו החיה וטחיה?... א. ארז.
In English · Read by machine; parts checked by an AI assistantHow...
(On the grave of comrade Gershon Vinik, of blessed memory)
This fine tree — how was it cut down in its bloom?
Alive, fresh and full of youth — how did his heart stop?
The good heart that shone in the light of his eyes, and the sweetness of the lips that encouraged every helpless one — how were they suddenly extinguished, how?...
Only yesterday you walked about like a brother and friend, grieving at every sorrow, quick to help and bubbling over, nimble, dear, faithful, upright, devoted, modest — how, in a night of horror, was your heart suddenly torn?
And how was the proud and lofty dream cut short, of a working people, "a humane people", and of creating a partnership for life in the bosom of our living and life-giving land?...
A. Erez.
Our title · written by computerHow...
Articleprimary announcement
Read the whole piece, as printed and in English
As printed, in Yiddishבמשמרת למראשותיו... כרעם ביום בהיר חלפה לפני שנה השמועה הנוראה בעיר. כל השומע — הזדעזע! אסון כזה — ולפתע־פתאם ! לקריאה הראשונה של ועד ה„התאחדות" באו כל ההסתדרויות והמפלגות הציוניות בלי שום הבדל. באו באי־כה מוסדות צבוריים בעיר. אבל כבד כסה את כל הפנים. —נדהמים עומדים הזקנים והנעורים. נבחר ועד־אבל. נתאר־ גנו משמרות למראשותי המת. אני וחברי צרי־ כים לבוא למשמרת השניה. איך נבוא? איך נכנס לביתו פנימה? צמרות אחזתני. עכשיו התחלתי להבין את האמת הנוראה: כן, הוא מת! לא יקום ולא יבוא לאספות, לא יביע את הצעתו השקטה, הצלולה והמעשית, לא ישתתף במסבות־חברים ובטיולים מקומו יעדר. הלכתי אל חברי שנזדמתי לעמוד אתו במשמרת. הנה אנחנו בסמטתו הדחויה. אנשים נקהלים סביב הבית. אנשי המשפחה מתיפחים בבכי. קול חנוק. חברי הולך לאטו ושותק. מבט עיניו מחרידני. חגרתי שארית אמצי. נכנסני הביתה. כצללים מסתובבים אנשים דוויים, קול צעקה מפלחת. אלמנות נוראה. ערירות מדהימה. נרות דולקים. על— הארץ עטוף לבנים הוא שוכב. למראשותיו משמרת־ כבוד. חלופי משמרות. אנו עומדים שומרים לראשו. אני עומד כפוף ראש ומסתכל בגויה המוטלת. ולפתע־פהאום: הדמיון המשלה; הנה הוא קם לעיני רוחי חי, רענן וחיוכו התמידי על פניו. שפתותיו דובבות. משקיטות, מנחמות „אין דבר, לא כלום, הכל עובר..." דמי נקרש בי. המון רעיונית מנקרים על החיים והמות, על ראשית ותכלית חיי־אדם, איני רואה כלוב סביבי. איני שומע צוחת האבלים ונאקת הקרובים. לפני עומד הוא וסופו הטרגי. האלו הם חיי־אנוש וזה שכרם? שני חברים קשישים נכנסו. מתקרבים במריזה אלינו — המשמרת השלישית באה.. אנו נפרדי , אבל צלו מלוה אותי ולעולם לא אש את הרגעים הנוראים ההם! התאחדותי.
In English · Read by machine; parts checked by an AI assistantOn watch at his head...
Keeping watch at his head...
Like thunder on a clear day, a year ago the terrible news swept through the town. Everyone who heard it was shaken! Such a calamity — and so suddenly! Such a disaster — and so suddenly!
At the first call of the "Hitachdut" committee, all the Zionist organisations and parties came, without any distinction. Representatives of public institutions in the town came. Heavy mourning covered every face. Old and young stood stunned. A mourning committee was chosen. Watches were organised at the head of the dead man. My comrade and I had to come for the second watch. How would we come? How would we go into his house? Shudders seized me. Only now did I begin to understand the terrible truth: yes, he is dead! He will not rise and will not come to meetings, will not voice his quiet, clear and practical proposal, will not take part in comrades' gatherings and outings; his place will be empty.
I went to the comrade with whom I happened to stand the watch. Here we are in his out-of-the-way lane. People gather around the house. The family members sob and weep. A choked voice. My comrade walks slowly and is silent. The look in his eyes terrifies me. I gathered the remnant of my strength. I went into the house. Grieving people move about like shadows; a piercing cry. Terrible widowhood. Stunning desolation. Candles burning. On the ground, wrapped in white, he lies. At his head, a guard of honour. Changing of the watches. We stand guarding at his head. I stand with bowed head and look at the body lying there. And suddenly: the deceiving imagination; here he rises before my mind's eye, alive, fresh, with his constant smile on his face. His lips speak, calming, comforting: "It's nothing, nothing at all, everything passes..." My blood froze in me. A mass of thoughts pecks at me about life and death, about the beginning and purpose of human life; I see nothing around me. I do not hear the cries of the mourners and the groans of the relatives. Before me stands he and his tragic end. Is this human life, and is this its reward?
Two older comrades came in. They approach us quickly — the third watch has come...
We parted, but his shadow accompanies me, and I will never forget those terrible moments!
Hitachduti.
Our title · written by computerOn watch at his head...
Article